خردسالی

گوشیم تو شارژه جز همه وقتا که هست روی سایلنت در اوردم قفلم روی فایلت عکسای خودت و دوستات تو کافه برعکس زندگیم صورتت صافه چال لپ هیچی نمیدونم از اخلاقت های نباشم هم اسمش لاوه فکر کنم هیچی نمیدونم از اخلاقش نخ داده چند باره شاید دلو بشکونه خودمو قول میزنم دوسم داره به خودم میگم نکنه که اینم عوض بشه رفتارش شاید منم اونی که هیچوقت ثبات نداره اخلاقش هر بار کدر میشم صد بار واسه خودکشی میاد کرم توی مغزم اشکات که مشکی شن میفهمی هیچوقت نداشتی جا توی قلبم از این چیزاست میترسم نکنه چسباش باز بشه دل شکستم